Dlaczego mężczyźni nie dojrzewają? Syndrom wiecznego chłopca w praktyce

 

Dlaczego faceci to często wieczne dzieciaki?”

Nie da się ukryć,  coś w tym powiedzeniu jest. Oczywiście, nie wszyscy mężczyźni, nie w każdym aspekcie i nie zawsze. Ale w większym lub mniejszym stopniu wielu panów nosi w sobie tę „chłopięcą nutę”, która potrafi przetrwać całe życie.

Pytanie brzmi: kiedy ta nuta jest fajnym dodatkiem do charakteru, a kiedy staje się hamulcem przed dorosłym życiem?

W jednej z dyskusji ktoś zwrócił uwagę, że problemem nie jest wcale strach przed utratą wolności, jak to się często przedstawia. Chodzi raczej o strach przed byciem naprawdę dorosłym i odpowiedzialnym. Bo dorosłość oznacza zobowiązania,  a te bywają niewygodne. Oznacza konieczność stawienia czoła wyzwaniom, ponoszenia konsekwencji decyzji, bycia oparciem dla innych. A to już nie jest tak proste i beztroskie jak dzieciństwo czy wczesna młodość.

Dlatego część mężczyzn wybiera „bezpieczną” drogę,  zostaje w roli wiecznego chłopca. Życie jest wtedy prostsze: więcej zabawy, mniej odpowiedzialności, brak presji, że trzeba „dorosnąć”. Samochody, motocykle, gry komputerowe, sport, imprezy – to daje radość, adrenalinę, poczucie wolności. Ale kiedy na horyzoncie pojawia się temat poważnego związku, małżeństwa, ojcostwa czy stabilizacji, wielu panów robi krok w tył.

Co ciekawe, w rozmowie padło pytanie: Dlaczego niektórzy nie dojrzewają, nie stają się mężczyznami, tylko są wiecznie dziećmi? I to faktycznie jest zagadka. Czy winne są czasy, w których żyjemy? Brak presji społecznej, która kiedyś zmuszała do szybszego „wejścia w dorosłość”? A może sposób wychowania, nadopiekuńcze mamy, które nie pozwalały synom uczyć się samodzielności?

Zjawisko „wiecznych chłopców” nie jest wcale rzadkie. Niektórzy mężczyźni potrafią mieć 30, 40, a nawet 50 lat i nadal funkcjonować tak, jakby wciąż byli w liceum. Unikają poważnych decyzji, zmieniają pracę, gdy robi się zbyt wymagająco, uciekają z relacji, gdy zaczyna się mówić o ślubie czy dzieciach. I co ważne – to nie zawsze oznacza, że są złymi ludźmi. Często są sympatyczni, zabawni, towarzyscy, potrafią „złapać luz” w każdej sytuacji. Tylko… na dłuższą metę to luzactwo staje się męczące dla otoczenia.

Bo partnerka, która chciałaby budować dom i rodzinę, zderza się z kimś, kto myśli kategoriami: „Ale po co to wszystko komplikować? Jest dobrze tak, jak jest”. A kiedy pojawia się temat dziecka, włącza się panika. Nie z powodu samego dziecka, ale odpowiedzialności, która z tym przychodzi.

Czy można to zmienić? Pewnie tak, ale wymaga to autorefleksji, chęci i decyzji, że pora naprawdę dorosnąć. Problem w tym, że wielu mężczyzn nie widzi powodu, by rezygnować z wygodnego życia „wiecznego chłopca”.

Może więc pytanie nie brzmi: „Dlaczego faceci są wiecznymi dziećmi?”, tylko: „Co musiałoby się stać, żeby chcieli z tej roli zrezygnować?”