Suck My Glove. Historia, która zaczęła się o drugiej w nocy. Teraz nadchodzi „Voice of the Voiceless”
![]() |
| źródło: Michał Hary Głowacki/ Suck my Glove |
Jest 2011 rok. Dochodzi druga w nocy. W oleśnickiej klubokawiarni La Fabrique Michał „Hary” siedzi z Morgane Young Beezos, wokalistką francuskiego pochodzenia, z którą wcześniej koncertował. Michał zaczyna grać swój utwór, ona zaczyna do niego śpiewać. Nikt nie ogłasza wtedy powstania zespołu. Nie ma planu płyty ani wielkich deklaracji. Jest muzyka i, jak przyznaje po latach Michał, „stan ogólnej wesołości”.
Tej nocy rodzi się „Smile”, pierwszy pełny utwór Suck My Glove. To właśnie ten moment Michał wskazuje jako prawdziwy początek historii zespołu, która trwa już kilkanaście lat.
Od harfy do obecnego składu
Pierwszy Suck My Glove wyglądał zupełnie inaczej niż dzisiaj. Przez zespół przewinęło się sporo osób, a zestaw instrumentów potrafił być zaskakujący. Była harfistka, perkusistka, basistka i klawiszowiec. Michał grał na gitarze i rapował. Z czasem następowała, jak sam to określa, „krystalizacja” składu.
Dzisiaj podstawę Suck My Glove tworzą gitara, bas, perkusja i DJ. Co ciekawe, obecni muzycy nie byli wcześniej grupą znajomych, która któregoś dnia postanowiła założyć kapelę. Poznawali się już w trakcie funkcjonowania projektu. Około pięciu lat temu dołączył basista Grzegorz, a w ostatnich dwóch latach perkusista i DJ. W dużej mierze wszystko odbywało się przez internet.
Michał pamięta pierwszą próbę z dziewczynami. Już wtedy zagrali dwa utwory, tworząc je właściwie spontanicznie. Pierwsza próba obecnego, męskiego składu wyglądała inaczej. Trzeba było wrócić do wcześniejszego materiału i nauczyć się, jak określa to Michał, „nowych starych utworów”.
Nie było jednak konkretnego dnia, w którym wspólne granie nagle przestało być zabawą i stało się czymś poważniejszym.
To się czuje od razu. Chemia albo jest, albo jej nie ma – mówi Michał.
Był moment, kiedy został sam
Historia Suck My Glove nie jest opowieścią o jednym składzie, który przez kilkanaście lat nieprzerwanie podążał w tym samym kierunku. Michał wskazuje jeden szczególnie trudny okres: został sam z materiałem i musiał znaleźć muzyków, którzy będą chcieli dalej go rozwijać.
Projekt przetrwał. Poważniejszy znak zapytania pojawił się jednak po wypadku Michała na snowboardzie. Wtedy po raz pierwszy zaczął zastanawiać się, czy w ogóle będzie jeszcze w stanie dalej grać i tworzyć.
Ja jestem tym projektem – mówi.
Suck My Glove przetrwał również ten moment.
Obecny zespół opiera się nie tylko na umiejętnościach muzycznych. Zapytany o to, co każdy wnosi do grupy poza instrumentem, Michał wymienia humor, odwagę, żarty, pewność siebie i dużo uśmiechu. Nie ma też zasady, według której jedna osoba rządzi podczas pracy nad materiałem. Ktoś przynosi pomysł, zespół zaczyna nad nim pracować, zmienia go i układa kolejne wersje tak długo, aż wszyscy uznają, że znaleźli właściwą formę.
Pięć lat pracy nad jednym materiałem
Jeden umysł, jedno serce – tak Michał opisuje to, co łączy materiał.
Na płycie dużo miejsca zajmuje tematyka społeczna i codzienność. Teksty nie powstawały w oderwaniu od życia ich autora. Michał przyznaje, że właściwie wszystkie wynikają z osobistych doświadczeń.
To właśnie on pisze teksty Suck My Glove. Jeden z utworów na płycie jest wyjątkiem. Jego autorem jest Juan Carlos Cano, zwycięzca czwartej edycji „The Voice of Poland”.
Na albumie znalazł się również utwór napisany po polsku. I właśnie stworzenie tekstu w ojczystym języku Michał wskazuje jako jedno z trudniejszych doświadczeń podczas pracy nad materiałem.
Szczególne miejsce zajmuje również ballada związana z utratą przyjaciela wokalisty. To właśnie ten numer najbardziej zaskoczył zespół podczas pracy nad płytą.
Najpierw pojawia się riff
W Suck My Glove tekst zazwyczaj nie jest początkiem utworu. Najpierw musi pojawić się muzyczny punkt zaczepienia. Może nim być riff gitarowy, partia basu albo bębnów. Później zaczyna się wspólne składanie poszczególnych elementów.
Muzycy próbują kolejnych rozwiązań, zmieniają formę i wracają do wcześniejszych pomysłów. Dopiero gdy muzyczna konstrukcja zaczyna działać, przychodzi czas na tekst.
Pierwsza wersja utworu praktycznie nigdy nie jest ostateczna.
Od pierwszego zagrania na próbie utwory przeobrażają się jak poczwarki w motyle – mówi Michał.
Zmiany następowały nawet podczas nagrywania. Większość instrumentów została zarejestrowana w oleśnickim Cios Recording. Wokale nagrywano u Jacka Zameckiego, który odpowiada również za ich produkcję. Nad produkcją całej płyty pracowali Michał i Mateusz Hryniewski.
Podczas sesji gitarowych i basowych powstawały partie, których wcześniej w ogóle nie było. Muzycy wymyślali je na miejscu i zostawiali, jeżeli wzbogacały melodię albo wypełniały przestrzeń w utworze. Podobnie wyglądała praca nad wokalami.
Bez jednej muzycznej szuflady
Sami muzycy opisują swoją twórczość jako wybuchową, wielogatunkową mieszankę ubraną w przesterowane gitary, melodyjny wokal i elektroniczne podkłady. Trudno natomiast stworzyć krótką listę wykonawców, którzy mieliby być dla Suck My Glove najważniejszymi inspiracjami.
Każdy członek zespołu przynosi ze sobą inne muzyczne doświadczenia. Czasami te światy spotykają się w jednym punkcie, innym razem prowadzą do zupełnie nowych rozwiązań.
Jest za to jedno określenie, którego zespół zdecydowanie nie chce słyszeć: „kopia”.
Ważne jest również to, żeby muzyka, tekst i energia utworu nie funkcjonowały osobno. Wszystko ma tworzyć spójną całość. Zespół nie zamierza przy tym unikać tematów, o których chce mówić.
Żeby ktoś miał o czymś wiedzieć, trzeba to powiedzieć i nie siedzieć z podkulonym ogonem, czekając na cud – mówi Michał.
Trzy godziny, kamera i praca nad szczegółami
Zwykła próba Suck My Glove rozpoczyna się od uruchomienia sprzętu i ustalenia planu. Razem z instrumentami włączana jest kamera. Nagrania pozwalają później sprawdzać postępy i obserwować, jak zmienia się materiał.
Później zaczyna się granie. Zespół powtarza gotowe numery albo pracuje nad czymś nowym. Po krótkiej przerwie wraca do materiału. Jedna próba trwa minimum trzy godziny, a muzycy spotykają się regularnie raz w tygodniu.
Każdy może powiedzieć, że dane rozwiązanie nie działa i trzeba spróbować od początku. Michał przyznaje jednak, że szczególnie często robi to Greg. Najczęściej spóźnia się natomiast Hary. Jak sam żartuje, dlatego że ma najbliżej.
Różnica zdań nie oznacza awantury. Muzycy próbują kilku rozwiązań i wybierają to, które ich zdaniem najlepiej pasuje do utworu.
Koncert, który został przestrogą
Przed wejściem na scenę pojawia się adrenalina, ale również dużo humoru. Zespół nie ma obecnie jednego obowiązkowego rytuału. Każdy skupia się na swój sposób i wie, co ma zrobić.
Michał mówi, że właściwie każdy koncert może być tym, po którym muzyk przypomina sobie, dlaczego nadal chce wychodzić na scenę. Porównuje to do nałogu.
Jeden występ został jednak w pamięci z zupełnie innego powodu.
Był 2019 rok. Suck My Glove grał podczas dziesięciolecia studia tatuażu. Michał wspomina, że tego wieczoru zdecydowanie przesadził z zabawą. Koncert okazał się ogromną klapą.
Nagranie zachował do dzisiaj.
Nie jako pamiątkę udanego wieczoru, ale jako przestrogę.
Po wyłączeniu wzmacniaczy
Suck My Glove to nie tylko sala prób, studio i scena. Po wyłączeniu sprzętu każdy wraca do własnej codzienności. Członkowie zespołu pracują w zupełnie różnych branżach. Wśród nich są tatuażysta, strażak, kierownik projektu IT oraz osoba związana z branżą browarniczą.
Do tego dochodzą rodziny i dzieci. Muzyka musi więc znaleźć swoje miejsce pomiędzy pracą zawodową i życiem prywatnym.
Raz w tygodniu trzy lub cztery godziny próby. Raz na miesiąc albo dwa miesiące koncert lub festiwal. W takim rytmie przez ostatnie lata powstawał materiał, który teraz zaczyna wychodzić poza studio.
„Voice of the Voiceless”
Album „Voice of the Voiceless” liczy 11 utworów. Praca nad nim trwała pięć lat. Materiał jest już ukończony, zmiksowany i zmasterowany. Teraz zespół chce pokazać go szerszej publiczności.
Nie chodzi jednak wyłącznie o zaprezentowanie kolejnych piosenek. Na płycie wracają tematy społeczne, codzienność i osobiste doświadczenia. To materiał, którym Suck My Glove chce mówić własnym głosem, bez zamykania się w jednej muzycznej szufladzie.
Zespół wie również, czego chciałby od słuchacza po przesłuchaniu materiału.
„Chcę jeszcze”.
Płyta ma wyprowadzić ich na kolejne sceny
Plany sięgają jednak dalej. Zapytany, gdzie Suck My Glove chciałby znaleźć się za rok, Michał wskazuje scenę Pol'and'Rock Festival oraz obecność wśród zespołów rekomendowanych przez agencje koncertowe działające w Europie.
Jest też cel, który można zmierzyć znacznie prościej: usłyszeć Suck My Glove w ogólnopolskim radiu. A później stanąć na scenie i usłyszeć, jak publiczność śpiewa ich utwory.
Dzisiaj Suck My Glove jest dla Michała odpoczynkiem, relaksem, możliwością zapomnienia o codzienności i spełnionym snem. Nowym materiałem chce też udowodnić coś przede wszystkim samemu sobie.
Że się da, bez względu na przeciwności losu.
Strachu przed premierą nie deklaruje.
Muzyka sama się broni. I obroni, czego jesteśmy pewni.
Od nocy w La Fabrique minęło kilkanaście lat. Od pierwszego „Smile” zespół przeszedł przez kolejne składy, moment, w którym Michał został z materiałem sam, wypadek, powrót do grania i pięć lat pracy nad płytą.
Teraz „Voice of the Voiceless” ma wreszcie trafić do słuchaczy.
A gdy ostatni utwór już wybrzmi, zespół chciałby usłyszeć tylko:
„Mało mi. Chcę więcej”.
Źródło: Michał „Hary” Głowacki / Suck My Glove, materiały przekazane Nowinom Oleśnickim.



